اونايى كه يك سرى شعر تحويل جامعه مى دن كه "بيوتى كامز اين آلْ سايزِزْ" چى تو كله شون مى گذره؟!

دلم تنگ شده براى اينكه برم خونه ش و مست كنم. نه براى اينكه مست باشم، براى اينكه وقتى بعد از اونهمه شيطنت و بالا پايين پريدن رو مبل گوله كردم خودم رو، بياد سرم رو بلند كنه، بالش بذاره زير سرم و يه چيزى بندازه روم. هيچ كدوم هم به روى خودمون نياريم كه من خواب نيستم.

You master plan

"How I wish you were right here

That I had hope instead of this fear

Wishing I was a better man

Unbroken by your master plan..."

شب سياه و چشم بيدار!

حكايت كار ما همونه كه اول بزنيم تو گوش طرف و بعد بپرسيم كه چى مى خواسته بگه! صبح كه از خواب پا مى شم يك "فاك يو" از اساس نثار دنيا و متعلقاتش مى كنم، بعد مى شينم فكر مى كنم كه چطور به امورات روز رسيدگى كنم.
به حق كه آى پدِ تازه رسيده و موهاى قرمز آدم رو با دنيا آشتى مى دهند، بيگ تايم!
به نظرم قدم زدن در صحن مه گرفته دانشگاه هم نقش به سزايى در روان گردانى داره.