To Rome with Love

بار اولى بود كه قسمت مى شد فيلم وودى آلن رو تو سينما ببينم. مابين مسخرگى هاى آلنى و غم پنهان ماجرا از يك طرف و صحنه هاى بى نظير رم از طرف ديگه سردرگم بودم انگار. براى من كه تا مدتى قبل هيچ علاقه اى به كارهاى آلن نداشتم، لذت بردن از تماشاى هر لحظه از اين فيلم خيلى جالب بود. حالا دائم از خودم مى پرسم كه آيا من تغيير كردم يا وودى؟! احتمال بيشتر بر اينه كه من ياد گرفته باشم زندگى رو روونتر و راحتتر بگيرم و به همين خاطر طعنه هاى آلنى هم بيشتر به دلم بشينه. بايد يادم باشه كه دوباره هم اين فيلم رو تماشا كنم.